περι προσευχής..

2015-08-01 09:45
η ελεημοσύνη δεν εννοείται μόνο το να προσφέρεις κάτι το υλικό, αλλά μεγαλύτερη αξία έχει το να προσφέρεις κάτι το πνευματικό. Ποια είναι αυτή η πνευματική ελεημοσύνη; Είναι όταν συγχωρώ έναν εχθρό μου. Αντί να τον καταδικάσω, τον ελεώ, δεν τον κατηγορώ, δεν τον μισώ, αλλά προσεύχομαι γι’ αυτόν. Αυτή είναι μεγάλη ελεημοσύνη, που μπορεί να κάνει ένας χριστιανός.
 
Γέροντος Εφαραίμ Φιλοθεΐτου: Η Πνευματική Ελεημοσύνη  (Ομιλία σε σύναξη χριστιανών στο εξωτερικό)
H ελεημοσύνη δεν εννοείται μόνο το να προσφέρεις κάτι το υλικό, αλλά μεγαλύτερη αξία έχει το να προσφέρεις κάτι το πνευματικό. Ποια είναι αυτή η πνευματική ελεημοσύνη; Είναι όταν συγχωρώ έναν εχθρό μου. Αντί να τον καταδικάσω, τον ελεώ, δεν τον κατηγορώ, δεν τον μισώ, αλλά προσεύχομαι γι’ αυτόν. Αυτή είναι μεγάλη ελεημοσύνη, που μπορεί να κάνει ένας χριστιανός.
 
Γέροντος Εφαραίμ Φιλοθεΐτου: Η Πνευματική Ελεημοσύνη  (Ομιλία σε σύναξη χριστιανών στο εξωτερικό)
 
 
 
 

Η προσευχή, ως προς την ποιότητά της, είναι συνουσία και ένωσις του ανθρώπου με τον Θεόν , και ως προς την ενέργειά της, σύστασις και διατήρησις του κόσμου, συμφιλίωσις με τον Θεόν, μητέρα των δακρύων, καθώς επίσης και θυγατέρα, συγχώρησις των αμαρτημάτων, γέφυρα που σώζει από τους πειρασμούς, τοίχος πού μας προστατεύει από τις θλίψεις, συντριβή των πολέμων, έργο των Αγγέλων, τροφή όλων των ασωμάτων, η μελλοντική ευφροσύνη, εργασία που δεν τελειώνει, πηγή των αρετών, πρόξενος των χαρισμάτων, αφανής πρόοδος, τροφή της ψυχής, φωτισμός του νου, πέλεκυς πού κτυπά την απόγνωσι, απόδειξις της ελπίδος, διάλυσις της λύπης, πλούτος των μοναχών, θησαυρός των ησυχαστών, μείωσις του θυμού, καθρέπτης της πνευματικής προόδου, φανέρωσις των μέτρων, δήλωσις της πνευματικής καταστάσεως, αποκάλυψις των μελλοντικών πραγμάτων, σημάδι της πνευματικής δόξης που έχει κανείς.

Η προσευχή είναι γι΄ αυτόν που προσεύχεται πραγματικά δικαστήριο και κριτήριο και βήμα του Κυρίου, πρίν από το μελλοντικό βήμα.

 

Πηγη  :  ΚΛΙΜΑΚΑ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΣΙΝΑΙΤΟΥ  -  ΛΟΓΟΣ KΗ'  -  Περί προσευχής

 

 

 

Η προσευχή ως συνάντηση με το Θεό

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

«Ζούμε τόσο, όσο επικοινωνούμε με τον Θεό και η κοινωνία με τον Θεό συμβαίνει μέσω της προσευχής». Η επισήμανση αυτή προέρχεται από το Μητροπολίτη Ιλαρίωνα Αλφέγιεφ και καταγράφεται στο βιβλίο του « Το μυστήριο της πίστης». Είναι η επισήμανση όλων όσων μπόρεσαν να ζήσουν την προσευχή ως σχέση με τον Αόρατο κι ως συνουσία με το Θεό, κατά τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακος.

Είναι αλήθεια ότι με τις λέξεις συνεννοούμαστε στο σημείο που εκφράζουν κοινή εμπειρία. Αν με τη λέξη προσευχή εννοούμε μια απλή αναφορά των αιτημάτων μας ή μια βιαστική εκφορά λέξεων για επιτέλεση του θρησκευτικού μας καθήκοντος, σίγουρα η αναφορά της προσευχής σε κοινωνία με το Θεό είναι ακατανόητη.

Βέβαια, όπως όλες οι σχέσεις για να δημιουργηθούν χρειάζεται θέληση, επιθυμία και προσπάθεια, έτσι και η προσευχή, για να γίνει προσωπική σχέση με το Θεό, χρειάζεται να την επιθυμούμε, να τη θέλουμε, να το παλεύουμε.

Ο Θεός δίνεται σ’ αυτούς που του δίνονται. Δεν παραβιάζει την πόρτα της καρδιάς και δεν αναγκάζει σε σχέση αγάπης.

Όπως σημειώνει στο ίδιο κείμενο ο Μητροπολίτης Ιλαρίων «η ζωή χωρίς προσευχή, χωρίς κοινωνία με το Θεό είναι μόνο παρατεινόμενο για χρόνια ταξίδι προς το αναπόφευκτο τέλος, αργός θάνατος, ζωή νεκρωμένη». Έχουμε την ελευθερία να καθορίζουμε την ποιότητα και την πορεία της ζωής μας. Γι’ άλλους αυτή η πορεία γίνεται προς αιώνια ζωή και γι’ άλλους προς αιώνιο θάνατο.

Στην πραγματικότητα, όταν ο άνθρωπος καλείται να προσευχηθεί, καλείται να συσχετιστεί, να φτιάξει και να αναπτύξει σχέση αγάπης με το Θεό. Σ’ αυτή τη σχέση, την προσωπική και ιδιαίτερη, αισθάνεται πως έχει αξία, γιατί ο Κύριος και Θεός του τον αγαπά, τον κατανοεί, συμπορεύεται και συμπαρίσταται. Αυτό ασφαλώς δίνει χαρά και δύναμη.

Είναι ανάγκη να τονιστεί ότι η όποια ανάλυση της προσευχής ως προσωπικής σχέσης με το θεό δεν είναι δυνατό να δώσει τις ιδιαιτερότητες μιας τέτοιας προσωπικής σχέσης. Ό,τι λέγεται είναι γενικό και αγγίζει ελάχιστες πτυχές.

Ο άνθρωπος που θα δώσει την καρδιά του και γι’ αυτό το χρόνο και τις δυνάμεις του στην προσευχή, θα γευτεί πολλή χαρά και εκπλήξεις. Θα βιώσει την εμπειρία των τέκνων και φίλων του Θεού και θα του αποκαλυφθεί η ομορφιά της όντως ζωής. Προσευχόμενος θα μάθει να προσεύχεται και σχετιζόμενος με το Θεό θα Τον γνωρίζει.

Μπορεί να ξέρουμε θεωρητικά και με βάση εμπειρίες άλλων πώς και γιατί να προσευχόμαστε. Δεν θα πρέπει όμως ν’ αποκτήσουμε το δικό μας τρόπο προσευχής, αφού είναι η προσωπική μας σχέση με το Θεό της καρδίας;

Βέβαια, θα πρέπει να πούμε ότι η προσωπική προσευχή δεν αναιρεί την κοινή, αλλά απεναντίας γίνεται μέσο για να βιωθεί πιο ουσιαστικά. Όποιος προσωπικά δεν έμαθε να προσεύχεται πώς θα απολαύσει την προσευχή και λατρεία στον κοινό πατέρα με τους αδελφούς του;

Η ευλογία της προσευχής δεν είναι μόνο προσωπική. Διαχέεται εις πάσαν την κτίσιν και μεταγγίζει ουρανό στην πονεμένη μας γη.